دور از پلاستیک و کاردای فلزی

از «الآن زندهم، بیستودو ساله دقیق؛ همه چی برام علامت سؤاله همین» رسیدهم به «تولّدمه، سلامتی پدرم که برد منو نوک قلّه هل داد که بپرم، قول داد که پسرم شک نکن یه ذرهم یه روزی میآد میگی من از همه اینا بهترم» و خیلی بابتش خوشحالم.

پ.ن. شب تولدم رو ناخواسته به ابتذال فرهنگی گذروندم و این شد که تصمیم گرفتم تو سال بیستوچهارم جدای همه چیزهایی که میخوام و قراره بهشون برسم، از ابتذالم هم بکاهم.